17 Aralık 2016 Cumartesi

Tatminsizlik

Yılda bir yazmanın acısı çıkıyor.

İnsan neden yazar?
Ya işi nedeniyle 8-5 yaptığım gibi. Yaz kızım.
Ya da duygudurumu coşar, ihtiyacını hisseder karalamanın. Şu an olduğu gibi.
Yaz kızım.

Hiç bir şey için geç değil sıvazı ile geçmişteki yanlışların tokadı yarışınca, sıvaz kazansın diye torpil geçiyorum. Günlerim böyle geçiyor.

Söylerlerdi küçükken büyük harflerle "kendi davranışlarının sorumluluğunu almak" diye.
Ben o zaman küçüktüm, anlayamıyordum ki ama siz de anlasaydınız biraz yardımcı olurdunuz sanki be.

Her gün görüyorum daha kötüleri var, psikolojisi bozuk anne-babalar ve eğitimcilerin elinde yok olan gelecekleri.

Yürüdüğüm yolda umarım onlara yardımcı olabildiğimi görebilirim. Sanırım zaten bundan sonra kendimden çok onları düşüneceğim çoğu anne-babanın ve eğitimcinin yaptığı gibi.
Çoğu diyorum çünkü kendi çocuklarını her gün gömen insanlar görüyorum. Fiziki ya da ruhen.

Yine de az da olsa güzel örnekler iyi ki var.

Seneye görüşürüz!